"Wat minder pieken en dalen mij heeft opgeleverd"

Soms denk ik wel eens: ik kan een boek schrijven. Chronische zenuwpijn (24 uurs) in de voet en pijn in de lage rug vanwege 3 hernia’s. De zenuwpijn probeerde ik te onderdrukken met medicatie, zenuwblokkades en een neurostimulator. Maar ook alle therapieën die ik heb gevolgd, alle hulpmiddelen die ik heb geprobeerd (van naadloze sokken tot goede schoenen) en dan nog alle disciplines die ik heb bezocht. Het was een lange weg.

Hoe ik bij CIR terechtkwam

In 2023 kreeg ik opnieuw een hernia. Via de pijnpoli hoorde ik van CIR. Eerder had iemand al eens gezegd dat ik iets nodig had waarbij meerdere disciplines samenwerken. Toen ik op screening kwam, werd duidelijk wat de bedoeling was. Samen met mijn werk heb ik ruimte kunnen creëren om te starten. Door mijn herseninfarct waren twee of drie afspraken achter elkaar best zwaar. Gelukkig konden we afstemmen dat sessies soms iets eerder stopten, of dat ik mijn grenzen aangaf. Dat gaf lucht en had ik extra tijd tussen de sessies in.

Mijn eerste doelen

In het begin van het traject schreef ik mijn doelen op. Het belangrijkste: meer rust, minder pieken en dalen. Een grote piek lag op mijn werk. Onder andere daar waren mijn hoofd en lijf totaal niet in balans, wat me enorm veel energie kostte. Nu heb ik geleerd om gedurende de dag rustmomenten te zoeken. Dat zorgt voor een betere balans. Ondertussen ben ik volledig afgekeurd, wat ook weer rust geeft, voor mijn pijn en mijn leven. Achteraf vond ik deze quote heel herkenbaar voor mezelf tijdens mijn werk: Maak het niet jouw probleem.

Oefeningen die mij aan het denken zetten

De oefeningen waren soms confronterend. Bijvoorbeeld trappen lopen met een behandelaar. Ik bleef maar doorgaan, tot hij vroeg: “Nog een keer omhoog?” Toen gaf ik aan: “Nou is het klaar, hè.” Maar eigenlijk was ik al over mijn grens heen. Vaak was ik niet degene die zei dat het genoeg was.

Of zoals die keer met de hoepels: ik moest ze draaiende houden en zorgen dat ze niet vielen. Ik ging maar door en door, zonder te vragen wat de bedoeling was. Maar waarom eigenlijk?

Wat me ook nog bijstaat is een keer in de oefenzaal, toen we touw aan het trekken waren. Het metafoor was duidelijk: ik bleef koste wat kost trekken. Tot het kwartje viel waarom ik dat eigenlijk deed. Ik leerde dat je veel meer bij jezelf moet afgaan. Niet alleen maar doorgaan, maar voelen en uitspreken waar je grens ligt.

Bereikte doelen

Een ander doel was: erover praten en hulp vragen. En het laatste doel: weer willen fietsen. Door de hernia durfde ik dat niet meer, ik had er veel angst voor. Ook daar zijn we mee aan de slag gegaan. Nu kan ik weer ontspannen op de fiets zitten. Die angst is weg, daar hebben ze me echt overheen geholpen.

Heb je een goed moment op de dag, vraag je niet af hoe, maar geniet ervan.

Ik heb nog steeds momenten dat ik mopper als het druk is. Maar ik vermijd dingen niet meer. Ik heb vertrouwen dat ik mezelf kan opvangen. Ik ben alert, maar niet meer angstig. Wat ik, achteraf, ook mooi vond: ik heb een goede vriendin, maar ik wilde haar niet belasten met mijn verhaal. De behandelaren bleven vragen of ik het met haar ging bespreken. Uiteindelijk deed ik dat. Zij vond het juist fijn om er voor mij te zijn. Ik ging dit uit de weg door mijn eigen vooroordelen. Dat hoeft dus niet en samen hebben we dat doorbroken. Meer delen met vrienden is goed.

Ik vraag niet om advies, maar ik vraag om naar mij te luisteren.

Hoe mijn leven nu is

Mijn leven is sinds het traject veranderd. Ik gooi niet alles meer op één dag. Ik denk nu eerst: moet dat per se vandaag? Kan het niet morgen? Zo voorkom ik pieken en dalen en leef ik meer in een golvende lijn. Door het traject bij CIR heb ik geleerd om grenzen aan te geven, te doseren en te luisteren naar mijn lichaam.

Note van de behandelaar:

Germaine heeft gedurende haar traject goede inzichten opgedaan met betrekking tot de omgang met haar klachten en is daar gedurende het traject mee aan de slag gegaan.

Ze was geneigd om te doemdenken rondom haar klachten, alles zelf op te willen lossen en had moeite met hulp vragen. Gedurende het traject leerde ze minder aandacht te geven aan de klachten, rust te nemen en oefende ze met het toepassen van tijdgericht handelen. Ook was ze weer in staat tot fietsen, iets wat ze voorheen niet meer durfde.

Het traject hielp haar dus bij vertrouwen op haar lichaam wat resulteerde in meer durven te belasten. De dagelijkse activiteiten zoals tillen en schoonmaakwerk gingen haar gemakkelijker af. Kortom een mooi resultaat wat meer rust en ontspanning in haar leven bracht.