"Je kan er zelf wat van maken"

Ik ben eigenlijk al bijna vijfentwintig jaar een ‘rugpatiënt’. Het kwam en ging altijd een beetje, maar de laatste twee jaar had ik echt heel veel last van mijn rug. Alles deed pijn: mijn rug, onderrug, mijn nek… Het was echt een ellende met als gevolg dat ik steeds opnieuw thuis kwam te zitten. Het was werken, stoppen, ‘uitzieken’ en weer werken. Elke keer afhankelijk van hoe zwaar de pijn was. Tussendoor ging ik veel naar de huisarts en heb ik pijnstillers geprobeerd. Maar niks hielp bij mij, op een gegeven moment stopte de pijn niet meer.

Op een gegeven moment dacht ik ‘oke, dit kan ik niet meer, dus er moet een oplossing komen’. Toen ben ik naar het ziekenhuis doorverwezen en ben ik daar een traject in gegaan. Daar vonden ze een nekhernia, die ze met spoed hebben geopereerd. Uiteindelijk is dat voor mij een nare ervaring geworden omdat er interne bloedingen waren, dus moest ik opnieuw onder het mes. Maar ondanks die ervaring leek het daarna wel klaar; de zenuw die al een jaar beklemd zat was niet meer en de pijn werd minder. Tot de complicaties daarna kwamen.

Mijn linkerarm viel deels uit, ik had geen kracht meer en veel pijn in mijn elleboog. Fysiotherapie hielp niet. En alsof het nog niet genoeg was, kreeg ik er ook een hernia in mijn onderrug bij. Toen werd ook gezegd: je rug is versleten, dit is chronisch. Dat was wel even een klap. Dan denk je: oké… en nu?

Alles draaide om de pijn

Voor CIR was mijn leven eigenlijk één ding: pijn. Als ik pijn had, deed ik niks. Ik werd voorzichtig, bang zelfs. Ik bleef erin hangen. Alles was stress. En hoe meer stress, hoe erger het werd. Het was een soort domino-effect: pijn → stress → nog meer pijn → niks meer doen. Ik kon ook weinig dingen meer met mijn dochter van zes doen. Zij wilde spelen, naar buiten… en ik zat alleen maar in die pijn. Dat brak me wel. Op een gegeven moment had ik echt het gevoel: die pijn heeft gewoon controle over mijn hele leven.

Een keerpunt

Via het ziekenhuis werd ik doorgestuurd naar CIR. Ik kende het helemaal niet, maar tijdens de eerste groepssessie werd meteen duidelijk gemaakt door de behandelaar: “Jullie gaan hier niet pijnvrij worden. Jullie gaan leren omgaan met pijn.” Dat is wel even schakelen. Maar ze zeiden ook; “Jullie krijgen hier de middelen en tools om te leren omgaan met jullie pijn.” Dat maakte de verwachtingen heel duidelijk.

Van pijn naar mogelijkheden

Het grootste wat ik heb geleerd, is eigenlijk heel simpel: waar heb ik invloed op en waar niet? Die pijn? Die is er. Maar als je je daarmee bezighoudt word je alleen maar gek. Hoe ik ermee omga, dat kan ik wel veranderen. Vroeger bleef ik hangen in de pijn. Nu denk ik: oké, ik heb pijn… maar wat ga ik nu doen?

Ik ga gewoon mijn dingen doen. Werken, met mijn gezin bezig zijn. Niet meer alleen maar focussen op de pijn. Ik heb de pijn opzij gezet zeg maar. Je denkt niet meer aan de pijn of de pijn is vanzelf overgegaan omdat je niet met de pijn bezig bent.

Met focus op de leuke en mooie dingen van het leven sta ik er nu weer positief in. De pijn is er, maar het kan. Je kan er wat van maken. Want er is altijd wel wat, er zijn altijd veranderingen in het leven. Maar je moet er alleen open voor staan. Dat lukt mij nu weer na de hulp van de behandelaren bij CIR.

Ik sta weer op met een glimlach

Voor mij zat het hem in de manier van het hele traject. Door de therapeuten zie ik weer het positieve. CIR heeft voor mij een soort raampje geopend om verder te kunnen gaan. Ik kon op ze vertrouwen en ik mocht over alles met ze praten, het was eigenlijk gewoon heel erg tof. Dit kan ik gebruiken voor mijn hele leven.

Ik ben nu een paar weken klaar met het traject en eerlijk: het is echt een totale verandering. Ik sta weer op met een glimlach. Dat had ik voorheen niet. Ik ben compleet gestopt met medicatie en ik werk weer 100%. En thuis, ik kan weer gewoon dingen doen met mijn dochter. Buiten spelen, naar het strand, samen bezig zijn. Dat kon eerder gewoon niet. Ik kijk nu anders naar de toekomst. Veel positiever. Het gaat de goede kant op, ik heb er zin in.