"Ik had alles heel goed weggestopt, tot er scheuren kwamen in die muur"

Ik heb al ruim vijftien jaar gewrichtsklachten. Uiteindelijk kreeg ik de diagnose fibromyalgie, maar die heb ik eigenlijk altijd ontkend. Pas heel recent kan ik zeggen: ja, dat heb ik.

De klachten werden de afgelopen jaren alleen maar erger. Vooral mijn handen, polsen en nek. Het was eigenlijk constant aanwezig. Soms was de pijn meer, maar nooit echt minder. En dat terwijl ik opticien ben, dus dan doe je veel met je handen.

Ik heb van alles geprobeerd: operaties, spalken, medicatie. Maar het hielp niet. Het ging eigenlijk alleen maar slechter. En ondertussen ging het leven gewoon door. Thuis was het intens; mijn dochter heeft een zware depressie gehad en het huis werd verbouw door de woningbouw. Ondanks de stress ga je gewoon door. Of naja door, ik werkte vier dagen en daarbuiten kon ik eigenlijk niks meer. Ik zei ook letterlijk: “Ik moet door.” Ik had geen tijd om dat allemaal te verwerken of te voelen. Dus ik heb alles heel goed in een hoek geduwd met een gewapende betonnen muur eromheen.

Leven om te werken

Mijn leven draaide eigenlijk alleen nog maar om werk. Ik deed alles om mijn werk vol te houden. Dat betekende dus dat ik thuis… niks deed. Na werk was ik leeg. De woensdag was mijn vrije dag, om weer op te laden voor de 2 andere werkdagen. En in het weekend probeerde ik bij te tanken voor de volgende week.

Ik haalde er ook geen voldoening meer uit mijn werk. Maar ja, stoppen? Dat was geen optie. Werk was voor mij alles. Want dan was ik nuttig. Dat bleek later echt een kernovertuiging van mij te zijn: ik moet nuttig zijn.

 Via mijn tante wist ik van het bestaan van CIR. Zij heeft daar jaren terug een traject gehad. Ze zei tegen mij; ‘Miek, dat moet jij ook echt doen, dat zou jou zoveel helpen’. Maar wat het me precies zou helpen, daar had ik nog geen beeld bij. Ik had alleen gehoord dat het heel veel verandering brengt. Ik laat mij verrassen, dat was mijn instelling.

Grenzen verkennen

Ik vond het sowieso fijn dat we begonnen met educatie bijeenkomsten. Ik had zelf al langer geleden de link gelegd tussen klachten en stress, maar toch was ik verbaasd dat ik tijdens de sportsessies al vrij snel weer wat kon. Ik kwam erachter dat er bij mij ook een stuk angst achter zat. Toch was het fantastisch, ik kon dus gewoon weer dingen die ik jaren heb vermeden. Eigenlijk was het een heel mentaal stuk en ze hebben me vooral zelf echt laten voelen.

Er zijn een paar momenten geweest die echt alles veranderden. Eén daarvan was tijdens een fysieke sessie. Ik had samen met de fysiotherapeut een parcourtje uitgezet en na 1 ronde vroeg ze: ‘zo, we hebben nog zoveel tijd. Hoe vaak kun je nu nog het parcours doen? Ik dacht dat ik nog drie rondes kon doen. Maar na anderhalve ronde kon ik niet meer. En toch wilde ik doorgaan. Niet omdat het kon, maar omdat ik dacht dat dat van me verwacht werd. Toen zei mijn fysio: “Waarom zeg je niet gewoon: het lukt niet meer?” En toen dacht ik: dit doe ik dus altijd. Ik ga over mijn grens heen, omdat ik denk dat een ander dat verwacht. En dan moet ik het doen, ongeacht of het me lukt of niet.

Mijn masker is af

Ik heb altijd een masker opgezet. Ik mocht nooit kwetsbaar zijn van mezelf, dat was zwak of zo. Nu heb ik gemerkt, als ik mijn kwetsbare kant wel toon bij mijn familie, vrienden en ook bij mijn werkgever, dat het me ook veel brengt. Ik deed altijd maar alsof het goed met me ging. Terwijl ik elke avond hier thuis instortte, maar dat wist niemand.

Ik ben er ook echt nog niet, maar ben wel zoveel stappen verder. Ondanks dat deze uitkomst mijn nachtmerrie was. Want ik wilde echt niet thuis komen te zitten van werk, maar nu zit ik thuis. Juist omdat ik geleerde heb van; hey, maar ik tel wel. En ja, er hebben heel wat tranen gevloeid, maar ik geef mezelf nu weer prioriteit. Het hele team om mij heen heeft dat mogelijk gemaakt, want het voelde zo veilig.

Ook leerde ik, dat als ik me laat leiden door de pijn, dan doe ik nooit meer iets. Maar gaat er iets stuk? Nee, er gaat niets stuk. Ik doe nu de dingen die ik wil doen. En ja, heb ik pijn? Ja, dat heb ik wel eens. Alleen betekend dat niet dat ik dan niets meer kan doen. Ik vermeed alles, dat kan je wel zien aan mijn tuin. Maar ik heb recent tuinhandschoenen gekocht, probeer weer nieuwe dingen met koken en ben gaan zingen in een koor. Dat zijn dingen waar ik weer energie van krijg en leuk vind om te doen! Het traject bracht me niet alleen weer mijn oude hobby’s bij me terug. Ik ben liever voor mezelf en ik durf ook weer meer.

Mijn gedachtes over werk en zingeving is veranderd. Voorheen leefde ik om te werken, nu streef ik naar een meer gebalanceerd leven waarin ik niet meer alles opoffer voor werk. Ik ben mijzelf aan het herontdekken, heb geleerd dat kwetsbaarheid juist krachtig is. Mijn langetermijndoelen zijn veranderd: niet langer simpelweg "volhouden” of pijnvrij zijn, maar mezelf ruimte geven, energie halen uit sociale contacten en hobby's, en niet meer terugvallen in het patroon van leven voor werk. De toekomst bekijk ik nu met een veel positievere blik en dat na een traject van 2 maanden.

Note van de behandelaar

Tijdens het traject heeft zij mooie stappen gezet. In het begin merkte ze dat bewegen met pijn best spannend kon zijn en dat ze soms geneigd was om activiteiten uit de weg te gaan. Gaandeweg ontdekte ze dat haar lichaam veel meer aankan dan ze vooraf dacht. Door stap voor stap weer in beweging te komen, groeide haar vertrouwen. Inmiddels wandelt ze dagelijks, sport ze weer en geniet ze ook weer meer van sociale activiteiten.

Naast het fysieke stuk heeft ze ook veel geleerd over zichzelf. Ze heeft ontdekt hoe belangrijk het is om naar haar eigen grenzen en gevoelens te luisteren. Waar ze zichzelf eerder soms wat streng toesprak, lukt het haar nu beter om milder voor zichzelf te zijn en hulp te accepteren wanneer dat nodig is. Een mooie ontwikkeling, want soms hoeft de lat niet nóg hoger, maar mag hij gewoon even op een fijne hoogte blijven liggen. Het is mooi om te zien hoeveel vertrouwen ze heeft teruggevonden. Ik wens Mieke nog veel mooie, actieve momenten toe waarin ze blijft ervaren hoeveel er weer mogelijk is.