"Luisteren naar het fluisteren van mijn lichaam"

Ik ben uiteindelijk bij CIR terechtgekomen omdat mijn man me heeft meegesleurd naar de huisarts. Mijn hele leven heb ik al last van migraine, variërend van één keer per maand, tot twee keer per week. Uiteindelijk ben ik parttime gaan werken, zodat ik tijd had om ziek te zijn. Ik had mijn manier gevonden om ermee om te gaan, dat ging best.

Maar op een gegeven moment begon ik pijn te krijgen in mijn hele lijf. Ik dacht: ik heb reuma, of er is in ieder geval iets niet in orde. Uit alle onderzoeken kwam niks aantoonbaars, maar de pijn bleef. Daarbovenop kreeg ik ook nog een constante piep in mijn hoofd. Maar goed, je gaat door. Toen er ook nog een huidziekte bij kwam, was de emmer vol, maar ik zag dat zelf niet. Ik voelde wel dat het niet goed ging, maar ik wist niet wat ik eraan moest doen.

Mijn lijf deed het niet meer

Als ik ’s morgens mijn bed uit kwam, dacht ik: jeetje mina, moet ik opstaan? Ik ging steeds minder sporten, het werkte gewoon niet meer. Ik dacht: mijn lijf wordt gewoon vroeg oud. Ik heb het er nog met vriendinnen over gehad, maar die hadden nergens last van, terwijl sommigen ouder zijn dan ik. Achteraf gezien luisterde ik eigenlijk al jaren niet meer naar mijn lijf.

En zo belandde ik, dus door mijn man, bij de huisarts. Nu niet voor een verwijzing of onderzoek, maar omdat het zo niet verder ging. Hij begon over een pijnrevalidatietraject en gaf opties. Ik koos voor een traject bij CIR en de eerste stap was de screening daar. Deze heb ik als heel open ervaren. Ik voelde me gehoord en de mensen waren vriendelijk. Ik ging erheen met vragen als: ben ik wel ‘erg’ genoeg om een pijnrevalidatietraject te doen? Want mijn beeld bij pijnrevalidatie klopte achteraf niet helemaal, ik dacht dat daar alleen hele ‘zware’ gevallen kwamen.

Na de screening startte het traject met psycho-educatie, dat vond ik mega interessant. Het gaf zoveel inzicht in wat er in je brein gebeurt met pijn en centrale sensitisatie. Dingen vielen op hun plek tijdens deze groepssessies. En ik voelde: zie je wel, ik stel me niet aan, het is echt iets. Ik vond het ook bijzonder hoe snel een groep een groepje wordt tijdens die twee weken groepssessies.

Mijn doelen

Mijn belangrijkste doel was omgaan met mijn migraine en de pijn in mijn lijf. Ik dacht dat ik dat al deed, maar eigenlijk verzette ik me ertegen. Andere doelen waren omgaan met de onvoorspelbaarheid. De ene dag voel je je best goed, de andere dag ben je heel moe en niet fit, heb je pijn en dat bepaalt je leven. Ook wilde ik kunnen omgaan met die piep in mijn hoofd. Eigenlijk ging het om al mijn aandoeningen een plek geven. Daarvoor zocht ik tools. De belangrijkste die ik kreeg? Kunnen vertragen en grenzen aangeven.

De les van de roeimachine

De sessie die me het meest is bijgebleven? Ik kreeg van een behandelaar de opdracht om een apparaat in de oefenzaal uit te kiezen en daarmee de trein te halen. Ik koos de roeimachine en ging als een malle roeien, want ik moest immers die trein halen. Ik roeide heftiger dan ik in lange tijd had gedaan. De behandelaar vroeg: hoe voel je je, wat denk je, is dit goed voor je? Nee, dit is echt niet goed voor mij. Maar dit is precies wat ik dus doe. Dat heeft iets in mij gedraaid: ik moet die trein niet meer willen halen… Die trein staat natuurlijk als metafoor voor heel veel in het leven.

Mijn signalen en oplossingen

Op een gegeven moment moest ik tijdens een sessie opschrijven wat voor mij signalen zijn dat ik over mijn grens ga, en wat ik kan doen om weer te zakken op de thermometer. Voor mij zijn dat:

• Als ik oververmoeid ben.
• Als mijn lijf gaat verkrampen.
• Als ik me terugtrek.
• Als ik donkere gedachten krijg.
• Als ik merk dat ik niet tegen druk kan.
• Als mijn hoofd niet stil staat.

Bovenstaande zijn ook signalen van migraine, maar als het langer duurt, weet ik dat ik te ver ben gegaan. Ik heb ook geleerd wat ik dan kan doen:

• Rust nemen.
• Op een zachte manier bewegen.
• Iets creatiefs doen.
• Praten over mijn gevoel.
• Even de drukte niet opzoeken.
• Sporten en mediteren voor een hoofd dat niet stil staat.

Dankbaar en bewust

Wat ik mooi vind? De connectie tussen lichaam en geest, die holistische benadering. Dat is me superduidelijk geworden. Ik wist het eigenlijk wel, maar nu heb ik het ervaren. En dan merk je pas echt: zo werkt dat dus. Er is een verschil tussen denken en merken dat je iets denkt. Of voelen en merken dat je iets voelt. Dat je je er bewust van bent. En in dat stukje ligt de oplossing.

"Het was een heel fijn traject. Alle behandelaren brengen op hun eigen manier iets in waar je verder mee kunt. Ook in de volgende sessie weten ze wat er daarvoor gebeurd is en gaan ze daarop verder. Ik ben heel dankbaar dat ik dit heb mogen doen."

Na het traject

Na het traject ging het met vallen en opstaan, maar ik ben me nu in ieder geval bewust. Verandering van je eigen patronen vergt tijd en energie. Nu, twee maanden later, merk ik dat ik nog steeds best vermoeid ben. Ik denk veel na en worstel soms ook. Maar het gaat echt al veel beter dan voorheen, dat merk ik wel.

Door te vertragen en de tijd te nemen, en alles toe te passen wat ik in het traject heb geleerd, ervaar ik meer rust en minder spanning in mijn lijf. Daardoor heb ik minder pijn en beweeg ik weer meer. Ik ben fysiek weer lekker bezig, dat deed ik bijna helemaal niet meer! Ook ben ik weer creatief. Lekker kneuterig: mozaïeken, tekenen, kleuren, breien en schilderen. Die hobby’s geven me rust en voldoening. En ik heb geleerd: niet bagatelliseren wat je hebt. Je mag erover praten.

Mijn advies

Heb je pijn en weet je niet goed hoe je verder moet? Ga naar een huisarts of een andere behandelaar en kijk of een pijnrevalidatietraject iets voor jou is. Bagatelliseer je klachten niet. Er zijn altijd mensen met ergere ziektes of aandoeningen, maar dat betekent niet dat het voor jouw leven niet belangrijk is.