"Ik wist niet eens meer waar ik blij van werd"

Achteraf gezien was de breuk ik mijn voet de doorslag. Maar ik zat er mentaal al niet goed in, als ik erop terugkijk. Een normaal mens gaat in het gips, herstelt na een paar weken en dat was het dan. Maar bij mij ging dat helemaal fout, niet zo zeer fysiek, maar mentaal. Ik werd er heel bang van, bijvoorbeeld dat het nooit meer goed ging komen. Maar toen de breuk geheeld was, bleef ik met restklachten zitten die eigenlijk niemand kon verklaren.

Ik ging van ziekenhuis naar ziekenhuis, naar de sportarts, podotherapeut, psychosomatische fysio, enz.. Niemand kon iets vinden en er was ook eigenlijk niets. Maar ik bleef wel pijn houden. Achteraf gezien ben ik toen ook heel veel gaan vermijden. Dat merkte ik pas toen ik startte bij CIR; ‘heb je wel in de gaten wat je allemaal vermijd?’ Nee, dat had ik dus niet. Ik had wel in de gaten dat ik een soort van angstproblematiek had en niet meer goed durfde te bewegen of sporten, maar stond er niet verder bij stil.

Het dagelijks leven werd steeds lastiger. Ik ben schoolleider op een middelbare school en hield mijn baan vol op karakter. Met alle druk en spanningen kwam ik bij de bedrijfsarts. Die noemde 2 mogelijkheden, waaronder het CIR-traject. Ik voelde me eerst wel een vreemde eend in de bijt, omdat er toch veel mensen zijn met chronische pijnklachten. Mijn dossier werd ook goed bekeken, of het wel echt bij mij zou passen. Uiteindelijk bleek (gelukkig) dat ik bij CIR kon starten.

Exposure sessies

Het traject begon met exposure sessies om van de beweegangst af te komen. Ze waren heel duidelijk: we gaan niks opbouwen. Dus ik moest ergens opstaan en vanaf springen. Op mijn blote voeten. Spanning, huilen en gedachtes van ‘dat ga ik niet doen’. Maar op de een of andere manier heb ik de knop omgezet, ging niet met hun in discussie (die zou ik toch niet winnen) en vertrouwde erop dat ze dit met een reden doen. En ik heb er nog een filmpje van, achteraf fijn om die terug te zien.

De sessies daarna gingen we hiermee door: van dingen afspringen, rennen, zwaar tillen en zelfs vallen. Ook speelde mijn rugklachten tijdens het traject weer op. Perfecte timing eigenlijk, want ik kon direct oefenen met het toepassen van wat ik al had geleerd: dat ik er nog gewoon alles mee kan, dat er niks mis is met mijn rug ondanks dat hij even beperkt voelt.

Ingesleten patronen

Daarna volgde het mentale gedeelte, met ACT (Acceptance and Commitement Therapy). Dat heeft me geholpen om patronen te herkennen die er al heel lang zaten. Niet alleen mijn zenuwstelsel stond te scherp afgesteld, waarbij ieder signaal in mijn lichaam werd opgeblazen tot iets groots en gevaarlijks, maar ook inzicht in hoe klein ik mijn wereld eigenlijk had gemaakt. De psycholoog vroeg; ‘waar wordt jij dan blij van Marja?’. Ik kon niet eens meer iets benoemen, daar werd ik ook emotioneel van. Ik kon niet eens meer benoemen waar ik blij van wordt…

Mijn oren en ogen gingen ook wagenwijd open toen ik aan moest geven (op een schaal van 1 tot 10) hoeveel pijnklachten ik had en hoeveel invloed dit had op mijn dagelijks leven. Mijn pijnklachten kwamen niet hoger uit dan 2, ik had niet mega pijnen. Maar het cijfer dat ik gaf voor de plek die het innam in mijn leven was eigenlijk sky high. Toen dacht ik; oh, maar dit is echt bizar. Ik heb eigenlijk niks en maak er zo’n probleem van. Dat soort inzichten zeggen; hier klopt iets niet.

Kijken naar het geheel

Wat ik bij CIR bijzonder vond, was de holistische aanpak. Niet kijken naar alleen mijn voet of alleen het hoofd. Ze keken naar het geheel. En dat was nodig. Mijn behandelaren hebben me stukje bij beetje kunnen laten inzien hoe de paadjes in mijn hoofd gesleten zijn geworden en totaal niet meer passen bij hetgeen wat er is en ook zeker niet meer helpend zijn. En mij ook in lieten zien hoe erg het eigenlijk was en hoe beperkt ik mezelf had gemaakt. Ik denk niet dat ik dit alleen had kunnen doen, ondanks de kennis die ik zelf al had opgedaan.

Ik kreeg laatst het mooiste compliment van m’n zoon: ‘Mam, ik denk dat je het meest relaxt bent sinds jaren. Er zit een compleet iemand anders naast mij’. Mijn omgeving merkt het ook, thuis en op werk. Ik ben veel rustiger, veel meer in vertrouwen en doe gewoon de dingen die ik leuk en fijn vind. Ook gaat dat alarm niet constant af. En ik weet dat het bij vermoeidheid of spanningen weer opspeelt, maar omdat ik het nu weet zit er niet meer een lading aan. Ik kan het het beste uitleggen als lichter. Want er was eerst zoveel zwaarte om mij heen en beren op de weg met angsten. Daar is heel veel van weg en veel meer vertrouwen voor in de plek gekomen.

Misschien heb ik nog steeds wel overal her en der pijn. Ik weet ook niet meer wat daar normaal in is of was, daar was ik helemaal de weg in kwijt. Ik denk dat dit redelijk normaal is, gewaarwording die iedereen heeft. Dat ben ik nu nog verder aan het uitdiepen met somatic experience. Ik hoef verder geen grote dromen na te jagen of gekke dingen te doen, maar ik wil wel de dingen opzoeken waar ik eerst heel bang voor was of me zorgen over maakte.

Note van een behandelaar:

Marja heeft in haar revalidatietraject mooie stappen gezet. In het eerste deel van het traject is er door middel van exposure therapie aandacht besteed aan de bewegingsangst rondom klachten. Ze heeft hierin bereikt dat ze zich minder zorgen maakt over deze klachten en bepaalde bewegingen minder is gaan vermijden. De sessies waren in het begin heftig voor haar, maar gaandeweg kwam er meer rust. In het tweede deel van het traject heeft de begeleiding met name bestaan uit het verbeteren van de pijncoping. Nadruk heeft hierbij gelegen op het inzicht geven in haar patronen; de strijdt die er gaande is in een poging de klachten te kunnen controleren, aangaan van gevoelens van ongemak en het leren lichaamssignalen te interpreteren. Het functioneren in haar dagelijks leven is inmiddels duidelijk verbeterd. Ze ziet de toekomst met meer vertrouwen. Nogmaals veel complimenten Marja voor de stappen die je hebt gezet.

Zelftest: Past het CIR-traject bij jou?

Het lezen van ervaringsverhalen kan hoop geven, vooral als je al een tijd met pijn rondloopt. Vraag je je af of CIR ook voor jou een stap vooruit kan betekenen? Met onze zelftest krijg je snel een beeld of onze behandeling op dit moment past bij jouw situatie. Doe hier de test.

Regel je verwijzing

Klaar om de volgende stap te zetten? Voor een behandeling bij CIR heb je een verwijzing nodig van je huisarts, bedrijfsarts of medisch specialist. Download deze flyer en neem mee naar het gesprek met je huisarts, medisch specialist of bedrijfsarts.