"Ik moet laten zien dat ik het kan > ik mag zijn zoals het is"

Ik heb jarenlang gedacht: niet klagen, maar dragen. Zo ben ik opgevoed. Dus toen ik in 2005 de diagnose fibromyalgie kreeg, deed ik wat ik altijd deed: doorgaan. Ik slikte pijnstillers, ging gewoon door met mijn werk in de gehandicaptenzorg en zette mezelf steeds opzij. Tot afgelopen december, mijn lijf hield er gewoon mee op. Ik kreeg zoveel pijn dat ik mijn werk niet meer kon doen. Alsof dat nog niet genoeg was, belandde ik ook nog in het ziekenhuis met een zware longontsteking en sepsis.

Toen ik eindelijk weer opkrabbelde, hoorde ik via de huisarts over CIR. Ik had er nog nooit van gehoord, maar mijn huisarts zei: “Ik hoor goede verhalen.” Dus ik dacht: dan ga ik dat aan. Ik ben er niet met de verwachting heen gegaan er beter van te worden, dat bevestigde de revalidatiearts ook tijdens de screening. Ik had wel heel duidelijk door waar het om zou gaan; het leren omgaan met en niet dat ze wat aan mijn pijn gaan doen.

Een warm welkom

Het startte met een kleine groep, maar het voelde meteen goed. Door de klik durfde ik meer van mezelf te laten horen. We konden er samen ook goed over praten. Tijdens de uitleg kreeg ik het wel even warm toen het over sporten ging, dat had ik eerder geprobeerd en daar werd het erger van. Maar ik werd gerustgesteld door de behandelaar: “Dat hoeft helemaal niet als dat voor jou niet past.” Er werd heel erg gekeken naar: wat kan ik wel. Ik vond het heel fijn dat het voor mij aangepast werd. 

Bij CIR leerde ik moeilijke keuzes maken. Ik wil dolgraag twee dagen op mijn kleinzonen passen, maar mijn lijf kan maar één dag aan. Dat durfde ik eerst nooit te zeggen. Ik omschrijf het zo: “Voordat ik met CIR begon, hadden mijn hoofd en lijf ruzie. Mijn hoofd wilde vanalles, maar mijn lijf kon niet mee.” En ik heb eigenlijk nooit zo naar dat lijf geluisterd. Bij CIR heb ik geleerd dat meer bij elkaar te krijgen en eens naar dat lijf te luisteren; mijn lijf aan laten geven wat wel of niet kan.

Ik moet doorgaan > en ik mag stoppen

De sessie die me het meest bij gebleven is, was er 1 bij een psycholoog. We maakten een lijst van hoe mijn leven eruitzag en daarna met de toevoeging hoe het ook zou mogen zijn. Op afstand op een stoel kwam het er heel gemakkelijk uit, totdat ik bij het bord het zelf op moest lezen:

• Ik mag niet minder zijn dan de ander > ik mag gelijk zijn aan de ander.
• Ik mag niet laten merken dat ik pijn heb → Ik mag een masker opzetten
• Ik mag niet aangeven wat ik nodig heb → Ik mag hulp vragen

De psycholoog streepte alle “moet”-woorden door. Ik zag: zo kan het ook. Daar had ik nooit bij stilgestaan. Ook de busmetafoor raakte me, want mijn liefdevolle ik had ik achterin de bus gezet. Ook dingen die ik lang geleden al weg had geduwd weten ze daar weer naar voren te halen.

Luisteren naar mijn lichaam

Tijdens een sessie buiten deden we een oefening met ballen gooien. De behandelaar legde het uit en de hele groep ging allemaal klakkeloos doen wat hij zei. Tot we op een gegeven moment klaar waren en gingen praten. Dan kom je tot het besef, ja waarom doen we dit eigenlijk. Het is heel gewoon om over te nemen wat je opgedragen wordt. Maar dat je niet nadenkt; kan ik dat? En je doet het gewoon met alle gevolgen van dien. Want we moesten met allerlei verschillende ballen gooien, maar ik heb een chronische pees ontsteking in beide schouders. Die voelde ik wel na die tijd, maar je deed gewoon mee.

Maar het 2e rondje deed ik dat niet meer, niet meer zoals de eerste keer, dus toen direct al ervan geleerd. Heel slim, ze laten je eerst gewoon gaan met een oefening, gewoon zware dingen oppakken en doen. En op een gegeven moment zegt hij; je zou mij ook kunnen vragen als het wat zwaar is. Ik ben echt niet 1 keer op die manier onderuit gegaan en ook bij andere behandelaren, maar zo kom je aan verschillende inzichten en daar ben ik wat mee gaan doen. 

Meer balans

Het was confronterend, maar niet op een nare manier. Absoluut niet iets waar je angst voor hoeft te hebben, maar dat zij mij net dat stukje inzicht gaven dat ik eigenlijk geblokkeerd had. Ze laten je tot andere inzichten komen, dat het niet meer zo hoeft. En dat ik best hulp mag vragen, dat ik niet altijd maar door hoeft te gaan en ook best mag aangeven als het even niet gaat. Ik merk ook, nu kort na het traject, dat ik het aangeven al doe. Aangeven dat bepaalde dingen niet goed zijn voor mijn lijf, eerder zou ik dat nooit doen en gewoon doorgaan. 

Ik zie de toekomst heel positief in. Ik ben er van overtuigd dat er voor mij een hele mooie werkplek gaat komen, want mijn manager maakt zich daar echt hard voor. Ik heb gewoon heel veel gehad aan de begeleiding en de aanreikingen van de behandelaren en die probeer ik nou zoveel mogelijk in mijn dagelijks leven toe te passen. En dat is voor mij echt helpend geweest. En ik hoop ook dat andere mensen het ook zo gaan ervaren.

Note van de behandelaar:

Het traject van cliënt draaide in de basis om accepteren, iets accepteren wat ze eigenlijk helemaal niet wilde. Als je levensmotto ‘opgeven is geen optie’ is en acceptatie als opgeven aanvoelt, dan heb je de ingrediënten voor een interne worsteling.

Bij aanvang van het traject deelde cliënt dat haar fysieke belastbaarheid niet verenigbaar was met haar werkzaamheden in de zorg, echter heeft zij dit lange tijd niet onder ogen willen komen en te veel van haar lichaam gevraagd, juist omdat werken voor deze werkgever haar lust en leven was.

Gedurende het revalidatietraject heeft client veel inzichten mogen opdoen over haar interne overtuigingen, haar coping en het ontstaan hiervan. Zij is losgekomen van de automatische piloot van doorgaan, ze heeft zichzelf ruimte gegeven voor het voelen van emoties en het voelen van rouw. Daarnaast is ze gaan luisteren naar haar lichaam, wat in combinatie met het denken in mogelijkheden mooie ingrediënten waren voor ontdekken van hoe valide ze is.

Zelftest: Past het CIR-traject bij jou?

Het lezen van ervaringsverhalen kan hoop geven, vooral als je al een tijd met pijn rondloopt. Vraag je je af of CIR ook voor jou een stap vooruit kan betekenen? Met onze zelftest krijg je snel een beeld of onze behandeling op dit moment past bij jouw situatie. Doe hier de test.

Regel je verwijzing

Klaar om de volgende stap te zetten? Voor een behandeling bij CIR heb je een verwijzing nodig van je huisarts, bedrijfsarts of medisch specialist. Download deze flyer en neem mee naar het gesprek met je huisarts, medisch specialist of bedrijfsarts.